Kaybolan Midye Hikayesi
Hikayenin Özeti: Bir midyeyi bulmak için bir araya gelen çocuklar, paylaşmayı ve yardımlaşmayı öğrenir.
Bir zamanlar, denize kıyısı olan bir Ege kasabası varmış. Bu kasabada yaşayan çocuklar, sahilde oyun oynamayı çok severmiş. Denizin kıyısında yürümeyi, denizde yüzmeyi, kumdan kaleler yapmayı ve renkli deniz kabukları toplamayı… Bu çocuklardan biri de Deniz isminde küçük bir kızmış. Deniz, anne ve babası bu kasabaya yeni göç etmişler ama kısa zamanda arkadaşlar edinmiş ve bu oyunların tadını çıkarmaya başlamış. Çocukların oynamayı sevdiği bir diğer oyun ise Deniz’in sakladığı midyeyi bulma oyunuymuş. Bu midye güneş ışığına tutulunca gökkuşağı gibi parıldarmış, suya girdiğinde ise mor bir tona bürünerek herkesi büyülermiş.
Günlerden bir gün, güneşin kasabayı ısıttığı bir sabah Deniz annesiyle birlikte sahile gitmiş. Orada arkadaşlarıyla en sevdikleri oyunu oynamak için sabırsızlanıyormuş. Fakat küçük Deniz, kıyıya geldiğinde midyesini bir türlü bulamamış. Midyesinin kaybolduğunu anlayınca çok üzülmüş, gözleri dolmuş. Tam o sırada en yakın arkadaşı Rüzgar koşarak yanına gelmiş. “Ne oldu Deniz?” diye sormuş. Deniz midyesinin kaybolduğunu anlatmış. Rüzgar “Merak etme Deniz, beraber bulurmuşuz.” demiş kararlılıkla. Kasabadaki diğer çocuklar da Deniz’in midyesinin kaybolduğunu duyunca hemen yardıma koşmuşlar. Hep birlikte sahilin her köşesini aramışlar. Kum kalelerini bozmadan, dikkatlice açmışlar; denizin kıyısında suya karışmış olabileceğini düşünerek dalga çizgisine kadar bakmışlar. Fakat midye hiçbir yerde yokmuş. Aramalar sırasında çocuklardan biri kumun üstünde parlak bir iz görmüş. “Bakın!” diye bağırmış. İz, sanki midye sürüklenmiş gibi ince bir çizgi oluşturuyormuş. Çocuklar bu izi takip etmişler. İz, sahilin kayalık kısmına doğru uzanıyormuş. Kayalara vardıklarında Rüzgar, aralıklardan birinde sıkışmış başka bir parlak iz daha bulmuş. “Biri midyeyi buraya taşımış gibi görünüyor.” demiş. Az ileride, kayaların üzerinde beyaz bir martı duruyormuş. Gagasının ucunda midyeyi merakla çevirip duruyormuş. Martı aslında kötü niyetli değilmiş; midyenin içindeki ışığın nereden geldiğini anlamaya çalışıyormuş. Deniz, martının yanına yavaşça yaklaşmış. Sesini olabildiğince nazik çıkarmış: “Bu midye benim için çok özel. Onu geri alabilir miyim?” Martı, Deniz’in yüzündeki üzüntüyü görünce gagasını yavaşça açmış ve midyeyi kuma bırakmış. Ardından kanatlarını çırpıp gökyüzüne doğru uçmuş.
Deniz midyesini eline alınca rahatlamış. Arkadaşlarına sarılmış. “Hepiniz yardım ettiniz, çok teşekkür ederim.” demiş. “İsterseniz midyeyi artık birlikte saklayabiliriz.” Demiş. Çocuklar bu fikre çok sevinmişler. O günden sonra midyeyi sırayla incelemişler, denizde birlikte yüzdürmüşler ve ona birlikte göz kulak olmuşlar. Kasaba da bu olaydan sonra herkes bulduğu kabukları paylaşır olmuş. Birinin oyuncağı kaybolduğunda asla yalnız bırakılmazmış. Çünkü onlar biliyormuş ki: Birlikte arayanlar, her şeyi bulurmuş.
Daha fazla çocuk hikayesi okumak isterseniz Çocuk Hikayeleri kategorimizi inceleyebilirsiniz. Okurken keyif almanız ve bu masal için güzel yorum yapmanız bizim için büyük bir mutluluk olacaktır.
