Zeynep ve Kayıp Defter Krallığı Hikayesi

Zeynep, ilkokulun en dikkatli öğrencilerinden biri gibi görünse de, iş defter tutmaya geldi mi tam anlamıyla bir karışıklık ustasıymış. Derste öğretmenini dikkatle dinler, arkadaşlarının aklına gelmeyen sorular sorar, bazen de çok güzel fikirler üretirmiş. Ama sıra bu fikirleri defterine geçirmeye gelince işler karmakarışık olurmuş. Satırlar yamuk yumuk, kelimeler üst üste yazılmış, harfler birbirine karışmış. Sayfa köşeleri kıvrılmış, bazen sayfalar kopmuş, bazen de mürekkep lekesi her yere yayılmış haldeymiş. Arkadaşları defterlerini süslerken, Zeynep’in defteri neredeyse gizli bir hazine haritası gibiymiş: neyin nerede olduğu bilinmez, çözülemeyen bir bilmece gibi…

Günlerden bir gün öğretmeni Zeynep’in defterini kontrol etmiş. Sayfaları şöyle bir gözden geçirdikten sonra üzgün ama sevgi dolu bir sesle “Zeynepciğim, bu şekilde düzenli çalışamazsın. Ne kadar güzel şeyler öğrensen de böyle bir defterle onları hatırlaman çok zor. Bilgiler kalıcı olsun istiyorsan, önce onlara bir yuva kurmalısın. Bu da defter düzeniyle olur.” demiş. Zeynep, başını önüne eğmiş. Öğretmenine hak veriyormuş ama nereden başlayacağını bilmiyormuş. O akşam okuldan dönerken çantasına dikkatlice bakmış, defterini düzeltmek istemiş ama defteri yokmuş. Gözleri fal taşı gibi açılmış. Tüm çantasını ters çevirmiş ama nafile. Defter bir anda ortadan kaybolmuş. O gece, yatağına endişeyle uzanmış “Nereye gitti o defter?” diye düşünürken gözleri yavaşça kapanmış. Rüyasında kendini bambaşka bir yerde bulmuş. Gökyüzü solgun mavi, etrafı sislerle kaplıymış. Her yerde eski, buruşuk, kenarları yırtılmış, karalanmış defterler varmış. Sessiz ve üzgün bir şekilde köşelere sinmişler. Burası “Kayıp Defterler Krallığı”ymış. Zeynep şaşkınlıkla etrafına bakarken yanına yaşlı ve bilge görünümlü bir kalem gelmiş. Tüyden yapılmış bir şapkası ve eski bir dolmakalem gövdesi vardı. Yumuşak ama kararlı bir sesle “Zeynep, hoş geldin. Bu krallık, ihmal edilmiş defterlerin sığınağıdır. Onlar ses çıkarmaz ama kırılırlar. Saygı duymadığın sayfalar, seni terk eder. Düzensiz bir defter, öğrenmeyi gölgede bırakır. Düzenli bir defter ise zihnini aydınlatır. ”Zeynep sessizce başını sallamış. Kalemin söyledikleri içine işliyormuş. Etrafındaki defterlere bakmış, her birinin yüzünde bir hüzün varmış. Kalem son kez “Unutma Zeynep, bilgiye gösterilen saygı, defterle başlar.” demiş. Zeynep bir anda gözlerini açmış, çoktan sabah olmuş. Güneş odasına süzülürken Zeynep yatağından fırlamış. Masanın başına geçmiş ve defterinin yerinde olduğunu görmüş. Ama sayfaları hâlâ darmadağınmış. Hemen işe koyulmuş. Defterlerinin tüm kapaklarını temizlemiş, eksik başlıkları tamamlamış. Yazılarını yavaşça, okunaklı ve özenli bir şekilde yazmaya başlamış.

Bir hafta sonra öğretmeni defterini incelediğinde gözlerine inanamamış. Sayfalar adeta bir ders kitabı gibi düzenli, temiz ve anlaşılırmış. Öğretmeni gülümseyerek: “Zeynep, ne güzel bir gelişme bu böyle! Şimdi hem ne öğrendiğini biliyorsun hem de onları unutmaman çok kolay.” demiş. Zeynep, başıyla onaylamış. Artık öğrendiklerini yazarken daha çok şey hatırlıyor, dersler daha da eğlenceli geliyormuş. Ve ne zaman defterini açsa, Kayıp Defterler Krallığı’ndaki sessiz defterleri hatırlıyor, onlara verdiği sözü tutuyormuş.

Daha fazla uzun hikaye okumak isterseniz Uzun Hikayeler kategorimizi inceleyebilirsiniz.