Tilki Toti’nin Nezaket Masalı
Kaba davranışlarıyla kimseyle geçinemeyen tilki Toti, bir gün yardıma muhtaç kalınca kibarlığın ve iş birliğinin değerini öğrenir.
Bir varmış, bir yokmuş… Evvel zaman içinde kalbur saman içinde, geniş, altın sarısı kumlarla kaplı bir çöl vahasında, türlü hayvanların birlikte yaşadığı huzurlu bir yer varmış. Burada su kuyularının etrafında palmiye ağaçları yükselir, serin gölgelerde kuşlar ötüşür, sabahları deve sürüleri yürüyüşe çıkarmış. Bu huzurlu vahada herkes birbirine yardım eder, paylaşır ve saygı gösterirmiş. Herkes… bir kişi hariç. O da, kurnaz ama çok kaba bir tilki olan Toti’ymiş. Toti, kendisini diğerlerinden üstün görür, küçük hayvanlarla konuşurken alay eder, onların oyunlarını bozarmış. Eğer biri ondan bir şey rica etse hemen tersler, eğer biri onun yoluna çıksa bağırırmış.
Bir gün sabahın erken saatlerinde minik bir çöl kirpisi olan Lila, kuyudan su çekmek için uğraşıyormuş. Kovası ağır geldiğinden güçlükle taşıyormuş. Toti oradan geçerken Lila nazikçe seslenmiş: “Merhaba Toti, rica etsem şu kovayı taşımama yardım eder misin?” Toti gülmüş. “Ben tilkiyim, su taşıyacak halim mi var? Sen küçücüksün diye hepimiz senin işini mi yapacağız?” deyip kuyruğunu savurarak uzaklaşmış. Öğle vakti, serin bir gölgede toplanan hayvanlar, öğle oyununa başlamışlar. Tavşanlar top oynuyor, kuşlar şarkı söylüyor, kirpiler koşu yarışı yapıyormuş. Toti gelip oyunu bozmuş, topu uzağa fırlatmış, yarış alanına taşlar atmış. “Bunlar çocuk oyuncağı! Benim gibiler böyle şeylerle vakit harcamaz!” diye bağırmış. Hayvanlar çok üzülmüş ama Toti’nin kaba sözleriyle uğraşmak istememiş. Artık kimse Toti’yle konuşmuyor, onun yanına yaklaşmıyormuş. O ise hala kendisinin haklı olduğunu düşünüyormuş. “Beni anlamıyorlar,” diye mırıldanıyormuş kendi kendine.
Günlerden bir gün, vahaya uzaklardan kum fırtınası yaklaşmış. Gökyüzü turuncuya dönmüş, rüzgar hızla esmeye başlamış. Hayvanlar hemen birlikte çalışarak yuvalarını güçlendirmiş, yiyeceklerini güvenli yerlere taşımış. Ama Toti, kimseyle konuşmadığı için fırtınadan habersizmiş. Fırtına patladığında Toti açık arazideymiş. Rüzgar onu savurmuş, göz gözü görmez olmuş. Hızla esen kumlar arasında yolunu kaybedip büyük bir kayanın altına sıkışmış! “Yardım edin! Lütfen biri bana yardım etsin!” diye bağırmış çaresizce. Fakat uzun süre kimse gelmemiş. Sonra uzaktan küçük adımların sesi duyulmuş. Gelenler, minik kirpi Lila ve arkadaşlarıymış. “Toti, seni duyduk. Yardıma geldik,” demiş Lila. Toti utanarak başını eğmiş. “Bunca zaman size hep kaba davrandım. Neden bana yardım ediyorsunuz?” “Çünkü kibarlık sadece iyi davrananlara değil, herkese gösterilmesi gereken bir şeydir,” demiş Lila gülümseyerek. Hayvanlar el birliğiyle kayayı kaldırmış, Toti’yi oradan çıkarmış. Onların yardımıyla güvenli bir mağaraya ulaşmış. Fırtına durduğunda Toti çok düşünmüş. Yalnız kalmasının sebebinin gücü değil, kabalığı olduğunu anlamış.
O günden sonra Toti değişmeye karar vermiş. Artık kimseyi küçümsemiyor, yardıma ihtiyacı olanlara koşuyor, oyunlara katılmadan önce izin istiyormuş. Hatta Lila ile birlikte her sabah kuyuya gidip su taşıyormuş. Çöl vahasında artık kimse Toti’den korkmuyor, onunla sohbet etmekten keyif alıyormuş. Ve Toti her gün kendine şu sözleri hatırlatıyormuş: “Gerçek saygı, güçlü olmaktan değil, kalbinle davranmaktan geçer.” Ve çöl, bu dersle birlikte daha huzurlu, daha dostane bir yuva olmuş. Masal da burada bitmiş.
Daha fazla uzun masal okumak isterseniz Uzun Masallar kategorimizi inceleyebilirsiniz.
