Mira’nın Orman Mektupları Hikayesi
Köyde yaşayan Mira, ormanda çöp atan insanlardan rahatsız olur ve arkadaşlarıyla birlikte “orman mektupları” yazarak farkındalık yaratır. Küçük bir hareket, büyük bir çevre sevgisine dönüşür.
Bir zamanlar, yemyeşil ağaçların sarıp sarmaladığı, kuş seslerinin yankılandığı bir dağ köyünde Mira adında dokuz yaşında meraklı bir kız yaşarmış. Mira doğayı çok severmiş; okuldan döner dönmez sırt çantasını bırakır, babasının verdiği dürbünü boynuna takar, ormanda gezintiye çıkarmış.
Günlerde bir gün Mira, ailesiyle birlikte yürüyüş yaparken patikanın kenarında plastik şişeler, ambalaj kağıtları ve ezilmiş içecek kutuları görmüş. Gözlerine inanamamış. Sevdiği orman, yavaş yavaş çöplerle doluyormuş! Mira, gördükleri karşısında çok şaşırmış. Doğanın bu kadar kirletilmesi küçük kızı çok üzmüş. Eve döndüğünde onun çok üzgün olduğunu gören ailesi “Mira, neden bu kadar üzgünsün? Yürüyüş sana iyi gelmedi mi?” Diye sormuş. Mira “Anne, baba yürüdüğümüz yol çok kirliydi. Her yerde çöpler vardı. Böyle bir doğa ne hayvanlara nede biz insanlara faydalı olur” demiş. Annesi üzülerek başını sallamış. “Maalesef bazı insanlar doğaya zarar verdiklerinin farkında değil,” demiş. O gece Mira düşünmüş durmuş. Sonra aklına bir fikir gelmiş. Ertesi gün okula gittiğinde sınıf arkadaşlarını toplamış ve demiş ki: “Arkadaşlar, dün ailemle birlikte ormanın derinliklerinde yürüyüş yaptık. Ama gördüklerim beni çok etkiledi. Doğa çok kirletilmiş, bunu engellemeliyiz. Bu yüzden ormanımıza mektup yazalım!” demiş. Herkes şaşırmış. “Orman mektup mu okur?” Diye sormuşlar. Mira gülümsemiş. “Hayır, ama o mektupları biz çöplerin yanına bırakırsak, okuyan insanlar utanabilir!” demiş. Bu fikir arkadaşlarının hoşuna gitmiş. Renkli kartonlara, ormanın ağzından konuşan cümleler yazmışlar: “Ben bir ağacım, üstüme çöp atılınca canım acıyor.” “Bir sincabın evi burası, lütfen temiz tut.” “Doğa konuşamaz, ama biz onun sesi olabiliriz.” yazmışlar. Öğretmenleri bu çalışmayı çok beğenmiş. Bir hafta boyunca tüm okul bu projeye katılmış. Öğrenciler aileleriyle birlikte ormanda yürüyüş yaparken bu mektupları dikkatli yerlere bırakmış. İlk başta bazıları okuyup geçip gitmiş. Ama zamanla çöp miktarı azalmış. Parka gelen insanlar birbirini uyarmaya başlamış. Hatta köy muhtarı bu mektupların bazılarını belediye duyuru panosuna asmış. Bir gün Mira, ormanda yürürken mektubunun yanına bırakılmış küçük bir not bulmuş: “Sevgili orman, seni kirlettiğim için özür dilerim. Artık sana daha iyi davranacağım.”
O gün Mira’nın gözleri dolmuş. Küçücük bir fikir, büyük bir değişime dönüşmüş. Orman artık hem daha temizmiş hem de daha huzurluymuş. Çünkü Mira gibi çocuklar, sessiz doğaya güçlü bir ses olmuşlar. Ve gökten üç elma düşmüş: biri Mira’ya, biri ormana, biri de bu hikayeyi dinleyen çocuklara…
Daha fazla hikaye okumak isterseniz Hikayeler kategorimizi inceleyebilirsiniz.
