Mavi Kelebek ve Kaybolan Renkler Masalı
Renkli bir vadide yaşayan Mavi Kelebek Lila, bir sabah vadideki tüm renklerin solduğunu fark eder. Renkleri geri getirmek için gökkuşağı şelalesine doğru bir yolculuğa çıkar; sabır, cesaret ve doğa sevgisi temalarını keşfeder.
Bir varmış bir yokmuş, evvel zaman içinde kalbur saman içinde uzak diyarların birinde, Gökkuşağı Vadisi adıyla anılan bir yer varmış. Bu vadi, adını gün doğumunda gökyüzünde oluşan renkli ışıkların vadideki nehir ve çiçeklere yansımasından alırmış. Çiçekler pembe, mor, sarı, turuncu ve mavi tonlarında açar, kelebekler kanatlarını gökkuşağı desenleriyle süsler, kuşlar renkli ötüşleriyle vadide şarkılar söylerlermiş.
Bu Vadi de yaşayan bir çok hayvan varmış. Kahramanımız Lila da onlardan birisiymiş. Lila adlı minik mavi kelebeğin en sevdiği mevsim baharmış. Çünkü o zaman kanatlarındaki desenler en parlak, çiçekler capcanlı olurmuş. Ancak bir sabah, Lila uyandığında her şeyin gri ve soluk olduğunu görmüş. Çiçekler sapsarı, nehir çamurlu kahverengi, kelebekler gri tonlarında uçuyormuş. “Ne oldu bu vadinin renklerine?” diye mırıldanmış Lila. Vadinin bilgesi yaşlı kaplumbağa Zümrüt’e gitmiş. Zümrüt, ağır adımlarla gelerek, “Renkler gökkuşağı şelalesinin kalbinden beslenir. Şelale kurudu; renk kaynağı sustu,” demiş. Lila “Renkleri geri getireceğim!” demiş. Kanatlarını çırparak yola koyulmuş. İlk engel, Sisli Orman’mış. Ağaçlar kalın sisle kaplıymış, burada yolu bulmak çok zormuş. Lila, derin nefes alıp sabırla ilerlemiş; sis dağıldığında yolunu bulmuş. Sonraki durak Fısıldayan Çalılarmış. Çalılar, yanından geçen herkese fısıldayıp korku salarmış. Lila, cesaretini toplayıp, “Renkler için buradayım!” diye yüksek bir sesle bağırınca çalılar susmuş, yol açılmış. En sonunda Gökkuşağı Şelalesi’ne varmış. Şelale kenarındaki gölet kurak, taşlar çatlamış. Lila, kanatlarını su damlacıklarına dokundurmuş; ama renk gelmemiş. Vadiden getirdiği minik su damlalarını damlatmış; yine solgun kalmış. Tam umudunu yitirecekken, arkadaşları gelmiş: Sincap Sibi, Tavşan Tonton, Baykuş Bilbo ve Peri Duru. Hep birlikte kanatlarını, pençelerini, sihirli tohumları gölete bırakmışlar. Birlikte paylaştıkları umut, dostluk ve sevgi damlaları, göleti doldurmuş. Birden su hareketlenmiş, gökkuşağı ışıkları şelaleden akmaya başlamış.
Renkler vadide bir fıskiyeyle patlamış: çiçekler yeniden pembeye, kelebekler mavi desenlere, nehir parıldayan turkuaza dönmüş. Lila ve arkadaşları sevinçle dans etmiş. Vadinin bilgesi Zümrüt, “Gerçek renkler kalpten gelir; dostlukla çoğalır,” demiş. Lila gülümsemiş; “Renkleri geri getirmek için birlik olmak gerekliymiş.” demiş. O günden sonra Gökkuşağı vadisinde yaşayan hayvanlar her zaman birbirlerine yardım etmişler. Masal da burada bitmiş.
Daha fazla uzun masal okumak isterseniz Uzun Masallar kategorimizi inceleyebilirsiniz.
