Düzenli Çalışmanın Önemini Anlayan Kuş Masalı
Bir varmış bir yokmuş, evvel zaman içinde kalbur saman içinde, ormanın en yüksek dallarından birinde, incecik bir yaprak yuvasında Boncuk adında cıvıl cıvıl bir serçe yaşarmış. Boncuk, ormanın en meraklı ve en hareketli kuşlarından biriymiş. Gün boyu arkadaşlarıyla uçmayı, dallar arasında saklambaç oynamayı çok severmiş. Ama bir hayali varmış: Büyük Orman Şarkı Yarışmasına katılmak. Boncuk’un sesi çok tatlıymış ama bir sorunu varmış; çalışmalarını hep son güne bırakırmış. “Daha vakit var,” dermiş. “Bugün oynamak daha eğlenceli!” Fakat denemelerinde ne zaman aceleyle şarkı söylemeye kalksa bazı bölümleri karıştırırmış. Notalar birbirine girer, Boncuk da utanıp yüzünü kanatlarının altına saklarmış.
Günlerden bir gün ormanda ders veren bilge Baykuş Bora, yüksek bir daldan Boncuk’u izliyormuş. Onun aceleci denemelerini görünce sessizce yanına konmuş. “Sevgili Boncuk,” demiş yumuşak bir sesle, “düzenli çalışmazsan yarışmada başarılı olamazsın. Her gün biraz zaman ayır, şarkının parçalarını tekrarla. Az ama istikrarlı çalışmak seni çok geliştirir.” demiş. Boncuk, Bora’nın sözlerini anlamış ama uygulamak ona zor gelmiş. “Her gün çalışmak mı? Ama ben oynamayı da çok seviyorum…” diye içinden geçirmiş. Yine de denemeye karar vermiş. İlk gün, birkaç dakikalık çalışmayla yetinmiş. Hızlıca şarkısının giriş kısmını söylemiş, sonra arkadaşlarının çağırmasıyla oyuna gitmiş. İkinci gün, biraz daha uzun çalışmış ama hala dikkatini toplamakta zorlanmış. Üçüncü gün, giriş ve orta bölümü birleştirmeyi başarmış. Dördüncü gün, şarkıyı daha güzel söylemiş. Beşinci gün, notalar artık zihninde daha net dolaşır olmuş. Altıncı gün, kendi sesine şaşmış; çünkü şarkıyı çok daha güzel söylemiş. Yedinci gün, artık tüm parçaları baştan sona söyleyebiliyormuş. Günler böyle geçtikçe Boncuk fark etmiş ki az da olsa her gün çalışmak onu çok geliştirmiş. Oynamak için yine vakti olmuş ama görevini de aksatmamış. Hem eğlenmiş hem de öğrenmiş. Derken yarışma günü gelip çatmış. Ormanın dört bir yanından kuşlar toplanmış, dallar rengarenk olmuş. Jüriler yerini almış: Baykuş Bora, Papağan Lino ve Güvercin Lila. Boncuk’un kalbi heyecandan hızlı hızlı çarpıyormuş. Sırası geldiğinde derin bir nefes almış ve sahneye çıkmış. İlk önce biraz titremiş kanatları. “Ya unutursam? Ya sesim çıkmazsa?” diye düşünmüş. Tam o sırada Baykuş Bora ona cesaret veren bir bakış atmış. Boncuk içinden, “Ben bir haftadır düzenli çalıştım. Notaları biliyorum. Yapabilirim,” demiş. Ve başlamış şarkısını söylemeye. Sesi dalların arasında yankılanmış. Notalar birbiriyle uyumluymuş. Acele etmiyormuş, hata yapmıyormuş. Kendine güveni arttıkça şarkısı daha da güzelleşmiş. Son notayı söylediğinde orman alkışlarla dolmuş. Arkadaşları sevinçle etrafında uçuvermiş. Jüriler gülümseyerek başlarını sallamış. Baykuş Bora da “Aferin Boncuk, emek vermek seni daha güçlü kılmış,” demiş. Boncuk o gün çok önemli bir ders öğrenmiş: Düzenli çalışmak, başarıya giden yolun gizli anahtarıymış.
O günden sonra Boncuk sadece şarkı yarışmalarında değil, her konuda sabırla ve düzenle çalışmış. Arkadaşları da onun azmini görünce ilham almış, herkes kendine küçük hedefler koymaya başlamış. Ve böylece ormandaki yaşam, hem neşeyle hem de öğrenmeyle dolu bir ritim kazanmış. Boncuk düzenli çalışmanın gücünü keşfettikten sonra her şarkısını daha da güzel söylemiş. Masal da burada bitmiş.
Daha fazla uzun masal okumak isterseniz Uzun Masallar kategorimizi inceleyebilirsiniz. Okurken keyif almanız ve bu masal için güzel yorum yapmanız bizim için büyük bir mutluluk olacaktır.
